Vriendschap

De eerst 7 jaar van mijn leven groeide ik eind jaren vijftig begin jaren zestig van de vorige eeuw op aan de Lange Nieuwstraat in de binnenstad van Utrecht. Het was het Utrecht waar zich toen nog veel in het centrum afspeelde. Iedereen kende iedereen en sociale betrokkenheid met de buren was eigenlijk vanzelfsprekend.

Mijn vader  was een vrije denker die veel over het leven filosofeerde. Met zijn gedachten kwam hij vaker wel dan niet in de knoop en zijn uitweg werd dan ook zijn verslaving: de alcohol. Die uitweg drukte uiteindelijk zwaar op zijn gezin. Anders gezegd: Een echte vader heb ik niet gehad!

Hoewel er toch ook goede herinneringen mij bij zijn gebleven.

Ik zal zes jaar oud geweest zijn toen vader aan mij vroeg of ik mee wilde gaan naar een middagconcert in de Domkerk. Ik had interesse getoond in zijn 78 toeren platencollectie waaronder veel klassiek. Hij had kaartjes kunnen bemachtigen voor een concert van Feike Asma, een grote orgelmeester in zijn tijd. Aan de hand van vader liep ik naar het Domplein en ging voor het eerst het grote kerkgebouw binnen. Geïmponeerd raakte ik door de vele mensen, de hoogte van het koor, de preekstoel en het majestueuze orgel waarvoor ik, om het goed te zien, het hoofd helemaal in de nek moest leggen zodat de kramp daarin schoot. En daar hoorde ik voor het eerst Bach’s toccata en fuga in d-minor. Het benam mij de adem, en een nieuwe wereld ging voor mij open. Alsof ik mocht luisteren naar de stem van God. Het gevoel van te worden overweldigd, werd ik voor het eerst in volle omvang gewaar. Een imponerende ervaring.
Het is een herinnering die al meer dan 50 jaar terugkomt op die momenten dat ik dit meesterwerk van Bach hoor. Het geeft mij gevoelens van rust en geborgenheid. Aan de hand van vader kennismaken met de grote wereld.

De bewustwording van deze gevoelens zijn een deel gaan uitmaken voor wat ik nu ervaar als vriendschap. De ander accepteren hoe hij of zij is, en niet blijven hangen bij al het negatieve. Daardoor ontstaat ruimte om de fijne dingen naar voren te laten komen en oplossingen te zien.

Spreuk: Het lastige van niets doen is dat je niet weet wanneer je er mee klaar bent.